هفت آسمون

هر که از ما دنیا خواهد دنیا از وی دریغ نیست لکن از اخرت در ماند و ان دنیا با وی هم بنماند.

اورده اند که ذوالقرنین در بلاد مغرب رفت.ملک ان دیار زنی داشت ذوالقرنین گفت:این ملک به من تسلیم کن.گفت:جای بخشش و کرامت نیست.خواست که به قهر بستاند عارش امد که با زنی جنگ کند.زن گفت:تو را مهمان کنم چون از دعوت فارغ شوی ملک به تو تسلیم کنم.چون به خوان امد خوانی دید زرین نهاده همه کاسه های زرین و به جای طعام مروارید و جواهر در ان کرده.ذوالقرنین گفت:چه خورم طعام باید که این هیچ خوردن را نشاید!ان زن گفت:چون نصیب تو از دنیا نان بیش نبود ملک زمین کجا بری؟شایسته نیست تو را ملکی که نصیب تو از دو  نان بیش نیست دیگر همه وبال است و نکال!