از صحیفه ی سجادیه

...خدایا، بر محمد و خاندانش درود فرست و مرا به آنچه به دیگران عطا کرده ای میازمای، و آنان را به آنچه از من بازداشته ای، به آفتِ سرکشی و تکبر دچار مکن، تا سبب شود بر آفریدگانت رشک برم و حکم تو را خوار شمرم...

...ای آنکه شگفتی های بزرگ تو را پایانی نیست، بر محمد و خاندانش درود فرست و ما را از گمراهی در شناخت عظمت خود باز دار...

(صحیفه ی سجادیه، ترجمه ی محمد مهدی رضایی)

+ نوشته شده در دوشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۸۵ ساعت 2:0 توسط سین |

بودن،
رفتن به دنبال زیبایی است،
حتی آن گاه که زیبایی تو را به لبه ی پرتگاه می کشد؛
و هرچند او بال دارد و تو بی بالی،
و هر چند او از فراز پرتگاه خواهد گذشت،
به دنبال او رفتن است،
چرا که هر جا زیبایی نباشد،
هیچ چیز نیست!

هفت آسمون

گر تماشا نیستی حیرت سرشار باش!

از صحیفه ی سجادیه

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

نویسندگان

پیوندها